Önceki gün tüm gün TRT başındaydım. Libya için verilecek teskerenin tartışmalarını izledim. Teskerenin geçmemesi mümkün değildi muhalefetin teskeresinin karşısındaki açıklamaları iktidarınsa sadece hamaset rüzgarları. Yıllar önce ülkemde Menderes Kore'de bizimle hiç bir sorun yokken meclise dahi sormadan askerimizi Kore'ye göndermişti yüzlerce memleket evladı kaybedilmiş yada sakat kalmıştı. Kore savaşı bittiğinde Kore'de savaşa niye katıldığımızı soran muhalefete devrin başkanı Adnan Menderes’in evet bir kaç damla kanımız aktı ama Amerika gibi bir dost kazandık açıklaması muhalefeti ve sağ duyulu halkı hiç tatmin etmemişti ve Kore savaşını da Adnan Mendere’sin izah şekli, hiç bir zaman haklı çıkarmadı. Daha sonra Irak Amerikan savaşı bir koyup beş alacağız diyen Turgut Özal hiç unutmadık sabah ezanı Irak halkının başına bombalar yağdı. Bebeler öldü Irak halkı yokluk ve yoksullukla savaşırken kimyasal ali diye bir ırak subayı günah keçisi oldu. Amerika’nın Irak halkına saldırısı kimyasal Ali üzerinden meşru sayıldı. Sonuç mu Irak halkı Amerikan askerleri tarafından yok edildi. Irak parça parça oldu. Irak devlet başkanı Irakta yabancı askerlerin isteğiyle idam edildi. Sonra Suriye beş milyon mülteciye bakıyoruz ülkem tarumar Amerikan askerlerinin ülkelerine sağ salim dönmeleri için dua ettik. Suriye parçalanıyor ama Esat dimdik ayakta. Halkı hala Esat’a inanıyor şimdi Libya yurtta sulh cihanda sulh diyen atam ölmeden önce en büyük vasiyeti Arapların kesinlikle iç işlerine karışmayın ve Arap alemiyle hep dost kalın demişti. Bu gün meclis kürsüsünden vekil diyor ki sonunu düşünen kahraman olmaz. Bu ülke için savaşmayan namerttir ülkemin bir karış toprağını feda etmeyeceğiz. Bir milyon asker ülkemin bir metre karesi için feda olsun ama bu savaş bizim savaşımız değilki. Suriye’de bataklıkta patinaj yapıp duruyoruz ya Libya’da bataklıkta dibe mi vuracağız?